"Tokio in de sneeuw" Tokyo by Alain_Smeets

Toen we in Shinjuku arriveerden, komende van Sagamiono - Sagamihara, volgden we gewoon de mensenmassa naar boven. Onze volgende trein was van de Yamanote lijn. Na enig zoeken zagen we de kleuren en de naam staan. De Yamanote lijn spoort in een grote cirkel rond Tokio. Hier moeten we dus goed opletten dat we de goede kant opgaan want anders doen we er 1,5 uur te lang over om op onze bestemming te geraken. Ondertussen waren we aan de ingang geraakt. Eddy ging als eerste, terwijl hij door de ticket controle gaat slaan de deurtjes dicht, maar daar hij zijn koffer voor zich uit draagt, gaan ze weer terug open omdat ze weerstand ondervinden. Hij is dus binnen. Op het moment dat ik mijn ticket inbreng sluiten de deuren. Zelfs na een aantal pogingen raak ik niet binnen. Er komt steeds te staan "Insert 2 tickets" in het Engels en Japans. Ik vraag mij af waarom er nu ineens twee tickets nodig zijn. Daar Eddy zijn ticket terug kwam heb ik ook eens met beide tickets geprobeerd, maar geen geluk. Een hulpvaardige Japanse vrouw geeft mij toen haar universele pas geleend, maar geen geluk. Zij steeds maar een andere poort aanduiden en na enkele pogingen heb ik mijn koffer dan maar erover heen gezet en er zelf ook over gesprongen. Ik gaf de pas nu maar terug aan dat aardig Japans vrouwtje. Ondertussen waren al een tiental Japanners hetzelfde overkomen. Deze draaiden allemaal terug na een paar pogingen. Maar nu stonden we daar in dat gedeelte van het station van Shinjuku zonder ticket voor de Yamanote-lijn. Nu snapten we ook waarom hij steeds maar om 2 tickets bleef vragen. Wat was er nu gebeurd? We volgden de mensen naar deze ingang, maar dit was een ingang voor mensen die een multipas ofwel reeds een ticket hebben. Het was dus een in- en uitgang tegelijkertijd. We hadden eigenlijk links moeten afslaan om daar naar buiten te gaan, een nieuw ticket te kopen en terug naar binnen gaan. Je moet het allemaal maar weten er was daar namelijk geen enkele aanduiding van exit of tickets of iets dergelijk. Nu moeten we dus improviseren om aan een ticket te geraken. We gingen naar de uitgang en legden ons probleem uit aan een verantwoordelijke. We mochten nu buiten een ticket gaan kopen zodat we verder konden. We hebben nu dus geleerd dat sommige uitgangen ook een ingang kan zijn.

We konden nu dus eindelijk op de Yamanote lijn richting Shinagawa sporen waar ons hotel in Tokio gelegen is. Ook hier was alles weer in het Japans, zodat we er onze kaart moesten bijhalen om te zien of we wel de juiste richting ingaan. In het station van Shinagawa vroegen we naar de juiste uitgang om ons hotel te bereiken, daar deze ieder aan de andere kant van de spoorlijn uitkomen en je niet zomaar om kan lopen. Het hotel lag een goeie kilometer van het station verwijderd.

Ons hotel was niet zo luxueus als het vorige, maar wie geeft daarom. Het had een Japanse tuin met een vijvertje waar dan weer Japanse Koi's in zwemmen. Maar omdat het al donker was konden we dit niet allemaal goed zien. Hier hadden we toch een Engelstalige zender op de TV staan, namelijk CNN. In het vorig hotel waren er enkel maar Japanse zenders aanwezig. In het Prince hotel heb je daarentegen slechts een ouderwetse radio met 3 Japanse posten, terwijl we in Odakyu een digitale radio-ontvanger hadden met meer dan 100 zenders die elk hun eigen genre muziek uitzenden (van Japans naar Hardrock en van de 40's naar de huidige jaren). Onze koffers werden naar de kamer gebracht en de jongen en het meisje weigerden een fooi. Dit gebeurt ook enkel maar in Japan. Na het eten gingen we een wandeling maken door dit gedeelte van Tokio. Er zijn veel winkels en enkele restaurants, maar voor de rest viel er toch niet zoveel te beleven.

Om iets van Tokio te kunnen zien besloten we om een bustour te boeken voor die volgende morgen. Deze tour start om 9.00 en we moesten in het nabijgelegen hotel vertrekken om 8.10 dit betekent dat we vroeg mogen opstaan die zondag om nog te kunnen ontbijten voor we vertrekken.